Een terugblik op mijn jaren bij ProActief UvA, waar ik een bonte stoet aan onderzoekers, denkers en makers ontmoette. Over talentontwikkeling, verbeeldingskracht en wat er gebeurt wanneer iemand zelf de regie pakt.
In mijn praktijk kom ik ze allebei tegen: kunstenaars en wetenschappers.
Op papier twee totaal verschillende werelden. De één in ateliers en repetitiezalen, de ander in labs en bibliotheken. En toch, zodra we in gesprek zijn, hoor ik steeds opnieuw dezelfde thema’s terug.
De laatste dagen van het jaar nodigen uit tot vertragen.
Niet om conclusies te trekken of plannen te maken, maar om waar te nemen.
Waar heb ik me aangepast?
Waar ben ik over mijn grenzen gegaan?
En wat vraagt nu aandacht?
Wijsheid ontstaat niet zomaar. Ze is de oogst van werk dat lang geleden is gedaan: kleine keuzes, stille inspanningen, zaadjes die je plant wanneer niemand kijkt, gevoed door aandacht, aanwezigheid en de bereidheid om te leren.
Soms lijkt het alsof ik een ander vak ben gaan doen. Maar regisseren, dat talent, raak je niet kwijt: verbinden, richting geven, beweging creëren. Of ik nu in een repetitielokaal sta of naast iemand aan een tafel.
Ondanks de allerbeste bedoelingen hebben we allemaal het vermogen om af te dwalen van wie we zijn, of van wie we dachten dat we waren. We hebben ook allemaal het vermogen om te regenereren en opnieuw uit te vinden.
Training Pieken op het juiste moment
E-Boek & Werkboek In de hoofdrol